Wymarzone wakacje razy trzy

Nasz lot liniami Ethiopian Airlines był ogólnie w porządku, choć nie można go porównać z podróżą liniami takimi jak Emirates czy Qatar. Chętnie zrezygnowalibyśmy jednak z przesiadki w Addis Abebie – był to zdecydowanie jeden z najgorszych portów lotniczych, na których dotychczas mieliśmy międzylądowanie.

Mimo wszystko około 3:30 wylądowaliśmy punktualnie na Mahé. Już sam port lotniczy pozwalał się domyślić, jak niewielka jest wyspa. Kontrola paszportowa przebiegła bezproblemowo i po chwili mieliśmy już bagaże oraz samochód, który wynajęliśmy jeszcze przed wyjazdem z Niemiec.

Ponieważ na Seszelach obowiązuje ruch lewostronny, potrzeba 1–2 minut, aby się przestawić. Ogólnie jednak prowadzenie samochodu na Seszelach nie stanowi żadnego problemu, a ruch jest bardzo spokojny. Jedynie w porannych godzinach szczytu w okolicach lotniska i stolicy, Victorii, robi się nieco tłoczniej. Trzeba również uważać na dość głębokie rowy odwadniające po obu stronach jezdni, ponieważ nie mają pokryw i można dość łatwo „utopić” w nich wynajęty samochód.

Bardzo szybko dotarliśmy do naszego zakwaterowania, willi La Mer przy Pointe au Sel. Niezwykle sympatyczna właścicielka, która mówiła po niemiecku, czekała już na miejscu. Pokazała nam czyste i bardzo zadbane wnętrza oraz przekazała kilka poufnych wskazówek dotyczących najlepszych plaż na wyspie i nie tylko. Zdecydowanie największe wrażenie zrobił na nas duży balkon z bezpośrednim widokiem na morze, gdzie można było zjeść wspaniałe śniadanie, a wieczorem delektować się kolacją przy szumie fal.

Później tylko się rozpakowaliśmy, przespacerowaliśmy kilka metrów po zupełnie pustej plaży przed domem i kupiliśmy kreolskie domowe jedzenie w pobliskim lokalu z daniami na wynos. Było bardzo smaczne, a cena bezkonkurencyjnie niska. To doskonała alternatywa dla niektórych naprawdę drogich restauracji na Seszelach.

Wschód słońca przed naszą willą La Mer Ponieważ willa była wyposażona w kompletną, choć niewielką kuchnię, przez 6 dni pobytu praktycznie cały czas przygotowywaliśmy posiłki samodzielnie. W bezpośrednim sąsiedztwie znajdowało się kilka małych sklepów. Najczęściej robiliśmy zakupy w pobliskim supermarkecie „Kumar & Kumar”, którego wprawdzie nie można porównać z europejskimi marketami, ale oferował wszystkie podstawowe produkty, takie jak jajka, owoce, masło czy dżem. Jedynie w przypadku wędlin i pieczywa trzeba było pójść na kompromis, ponieważ czasami w ogóle ich nie było albo wybór był bardzo ograniczony.

W kolejnych dniach staraliśmy się zobaczyć jak najwięcej wyspy i nigdy nie ograniczaliśmy się do odwiedzenia tylko jednej plaży dziennie. Byliśmy między innymi na Fairyland-Beach, Anse Royale, Anse Forbans, Anse Takamaka, Anse Goulettes, Anse Barbados oraz Carana Beach.

Anse Forbans Tę ostatnią poleciła nam właścicielka. Zatoka była naprawdę świetna, zwłaszcza dla osób, które lubią wysokie fale i aktywny wypoczynek. Wstęp na plażę jest bezpłatny i każdy może z niej korzystać, choć szlaban oraz budka strażnika należące do tamtejszego luksusowego hotelu mogą sugerować coś innego. Jedynie liczba miejsc parkingowych jest mocno ograniczona.

Zdecydowanie warto spróbować koktajli w restauracji, choć nie są zbyt tanie, oraz odwiedzić tamtejsze toalety. Bez wątpienia można tu mówić o udanej architekturze, która w dosłownym tego słowa znaczeniu wtapia się w krajobraz.

Zatoka Carana Praktycznie wszystkie odwiedzone przez nas plaże na Mahé możemy polecić bez żadnych zastrzeżeń. Największym zaskoczeniem była dla nas niewielka, a czasami wręcz zerowa liczba turystów. Gdzie jeszcze na świecie można mieć niemal wyłącznie dla siebie absolutnie pocztówkowe, wymarzone plaże?

Małą atrakcją była wizyta na Anse Capucins, na samym południu wyspy. Zatokę polecili nam poprzedni lokatorzy, ale zgodnie z ich zapowiedzią dojazd nie należał do najłatwiejszych. Gdy tylko opuściliśmy dobrze utrzymaną obwodnicę wyspy, droga zamieniła się niemal w polny trakt. Pozostały odcinek musieliśmy pokonać pieszo przez dżunglę. Było jednak warto – rzeczywiście byliśmy jedynymi osobami na plaży. Kąpiel okazała się tylko nieco trudna, ponieważ fale w tej zatoce były bardzo silne.

Oczywiście odwiedziliśmy również stolicę, Victorię. Miasto można z łatwością zwiedzać pieszo, a praktycznie wszystkie atrakcje są dobrze dostępne. Przyjechaliśmy tam już wcześnie rano, ponieważ zależało nam przede wszystkim na wizycie na targu Sir Selwyn Clarc Market. Kupiliśmy ogromnego lucjana czerwonego, którego na miejscu wypatroszono i oskrobano z łusek, przygotowując do przyrządzenia. Można było również zaopatrzyć się w świeże warzywa i owoce, a także przyprawy, kwiaty, pamiątki i wiele innych produktów.

Ponieważ pogoda tego dnia nie była najlepsza – był to jedyny deszczowy dzień podczas całej naszej podróży – wybraliśmy się jeszcze na trekking na Morne Blanc. Choć ze względu na pogodę z tamtejszego punktu widokowego niewiele było widać, wędrówka i tak okazała się warta wysiłku. Spowity gęstą mgłą las deszczowy miał niezwykle tajemniczą atmosferę. Trasa na sam szczyt – zaparkowaliśmy przy plantacji Seychelles Tea & Coffee Company i stamtąd wyruszyliśmy – nie jest szczególnie trudna, ale wymaga dość dobrej kondycji, ponieważ trzeba pokonać sporą różnicę wysokości.

W drodze do punktu widokowego na Morne Blanc Ostatniego dnia zapakowaliśmy bagaże do wynajętego samochodu – Renault Duster był akurat wystarczający dla 4 osób z walizkami – i ruszyliśmy w stronę portu w Victorii. Formalności oraz odprawa bagażu przebiegły szybko, więc po krótkim oczekiwaniu mogliśmy już wejść na prom „Cat Coco”. Samochód wystarczyło zostawić na terenie portu – wszystko odbyło się bardzo sprawnie.

Rejs na Praslin trwał około 1 godz. 15 min i ze względu na złą pogodę był dość niespokojny. Zarezerwowaliśmy miejsca na górnym pokładzie, aby móc zobaczyć więcej okolicznych wysp. Niestety zarówno ja, jak i wielu innych pasażerów promu, czuliśmy się tak źle, że mogłem się skupić wyłącznie na tym, by nie zwymiotować.

Również na Praslin z wyprzedzeniem wynajęliśmy samochód, który mogliśmy odebrać bezpośrednio w porcie. Tym razem był to jednak mały samochód, dlatego musieliśmy dwukrotnie pokonać trasę między portem a zakwaterowaniem. Wyspa jest jednak bardzo niewielka, a przejazd do naszego apartamentu Hirondelle zajmował zaledwie 10 minut, więc nie stanowiło to problemu. Zajmowaliśmy apartament typu loft na piętrze, z 2 oddzielnymi sypialniami, z których każda miała własną łazienkę, a także przestronną kuchnią i balkonem z widokiem na morze. Było to idealne miejsce na 4 wspaniałe dni.

Ponieważ jedna z rajskich plaż Praslin, Anse Volbert (Cote D`Or), znajdowała się tuż przed naszymi drzwiami, rozpoczęliśmy pobyt spokojnie i najpierw odpoczęliśmy właśnie tam. Bezpośrednio naprzeciwko Anse Volbert leży maleńka wyspa Ile St. Pierre, a nieco dalej na północny zachód Curieuse, znana z żółwi olbrzymich.

Ponieważ chcieliśmy zobaczyć oba miejsca, jeszcze wieczorem w dniu przyjazdu na wyspę zarezerwowaliśmy u jednego z licznych usługodawców na plaży wycieczkę na następny dzień (55 € z grillem na Curieuse + 200 rupii opłaty za zejście na ląd). Wycieczka rozpoczęła się rano o 10:00 od wizyty na Curieuse. Najpierw wysadzono nas przy centrum dla odwiedzających, gdzie mogliśmy obserwować i karmić żyjące na wolności żółwie olbrzymie. Następnie ścieżką i kilkoma drewnianymi kładkami prowadzącymi przez namorzyny dotarliśmy na drugą stronę wyspy, gdzie podano nam dania z grilla i mogliśmy „wyluzować się” w wodzie.

Selfie z żółwiami olbrzymimi Później popłynęliśmy na Ile St. Pierre, która jest naprawdę maleńka i porośnięta zaledwie kilkoma palmami, a jej mieszkańcami są głównie jaszczurki. Za to otaczające ją wody obfitują w ryby. Po trzech kwadransach snorkelingu ruszyliśmy z powrotem w stronę plaży.

Na kolejny dzień ponownie zaplanowaliśmy sporo atrakcji, ponieważ jeszcze z Niemiec umówiliśmy się na wycieczkę z Mario, Szwajcarem, który od 20 lat mieszka na Praslin i organizuje tam całodniowe wyprawy. Dzięki temu mogliśmy dotrzeć do Anse Georgette krótszą drogą, a dokładniej przez pole golfowe ośrodka Lemuria Resort, i nie musieliśmy wybierać znacznie dłuższego oraz bardziej wymagającego szlaku biegnącego wokół pola. Tak czy inaczej, plaża bez wątpienia była warta całego wysiłku. Anse Georgette okazała się naszą zdecydowanie ulubioną plażą na Praslin, a dzięki ukrytemu położeniu była zupełnie pusta. Turkusowa woda, szeroka plaża z białym piaskiem drobnym jak cukier puder, otoczona z obu stron granitowymi skałami – IDEALNIE!

Anse Georgette Kolejnymi przystankami były Anse Lazio (również wymarzona plaża, ale znacznie bardziej zatłoczona) oraz park Fond Ferdinand. Podobnie jak Vallée de Mai rośnie tam wiele palm coco de mer, a także wszystkie inne gatunki roślin, owoców i przypraw występujące na Praslin. Różnica polega na tym, że park Fond Ferdinand jest niemal nieznany turystom, a dzięki temu prawie pusty. Ponadto za wstęp zapłaciliśmy jedynie ułamek kwoty, którą musielibyśmy wydać na bilet do Vallée de Mai.

Flora i fauna w parku Fond Ferdinand Anse Lazio Zaopatrzenie się w potrzebne produkty na Praslin było równie łatwe jak na Mahé, ponieważ najbliższy supermarket znajdował się w odległości krótkiego spaceru, podobnie jak popularny punkt z jedzeniem na wynos. Można było również zjeść śniadanie w hotelu (zawsze wyglądało bardzo apetycznie) albo wieczorem wybrać się do jednej z wielu pobliskich restauracji. Możemy polecić lokal „Laurier”, w którym skorzystaliśmy z bufetu (około 30 € za osobę). Było tam wszystko, czego dusza zapragnie – od ryb i kurczaka po wołowinę. Jakość była bardzo dobra, a restauracja odpowiednio zatłoczona, dlatego warto wcześniej zarezerwować stolik.

Dzięki wynajętemu samochodowi mogliśmy swobodnie się przemieszczać i wieczorem pojechaliśmy do punktu widokowego „Zimbabwe”, skąd roztaczał się wspaniały widok na wyspę i zachód słońca. Trzeba jednak wspomnieć, że podjazd jest bardzo stromy – w Niemczech takie nachylenie drogi byłoby nie do pomyślenia. Nasz mały Hyundai I10 z trudem sobie z nim poradził.

Po 4 dniach znów nadszedł czas na pakowanie walizek. Następnie wsiedliśmy na prom i w niespełna 20 minut dotarliśmy na La Digue.

Na La Digue od razu przy porcie złapaliśmy taksówkę, która za 200 rupii zawiozła nas do ostatniego miejsca zakwaterowania – Villa „Pasyon“. Willa była ogromna i mogła pomieścić do 10 osób, ale wynajmowano ją również mniejszym grupom. Bardzo sympatyczna właścicielka mieszkała na tej samej posesji i zawsze chętnie odpowiadała na nasze pytania. Każdego ranka przygotowywała świeże śniadanie (pyszne naleśniki, omlety, świeże owoce itd.) i przynosiła je do salonu. Do „wyposażenia” domu należały nawet 2 żółwie olbrzymie, które dbały o utrzymanie odpowiedniej długości trawy w ogrodzie.

Abyśmy mogli zwiedzać wyspę, właścicielka udostępniła nam rowery (około 8 € dziennie), którymi dało się dotrzeć praktycznie w każde miejsce. Odwiedziliśmy między innymi Grand Anse i Petite Anse (na obu morze było bardzo wzburzone, przez co kąpiel wiązała się z pewnym ryzykiem), a także Anse Cocos, do której prowadziła nieco dłuższa ścieżka. Ogólnie jednak te miejsca nie spodobały nam się aż tak bardzo. Prawdopodobnie byliśmy już zbyt rozpieszczeni wszystkimi innymi pięknymi plażami, które zdążyliśmy wcześniej zobaczyć.

Absolutnym punktem obowiązkowym jest słynna plaża niczym z pocztówki – Anse Source d`Argent – położona na terenie parku (wstęp około 100 rupii). Znajdują się tam również cmentarz najstarszych osadników La Digue, dawne młyny do produkcji kopry, wybieg dla żółwi olbrzymich, plantacje wanilii itd. W tym miejscu zdecydowanie kończą się jednak „puste plaże”. Osoby chcące sfotografować je bez tłumów muszą przyjechać bardzo wcześnie (9:00–9:30), ponieważ najpóźniej około 10:00 rozpoczyna się „szturm” na najpiękniejszą plażę świata. Mimo licznych turystów nadal była to wymarzona plaża i największa atrakcja naszego pobytu na La Digue.

Anse Source d’Argent Anse Source d’Argent Na samej północy odwiedziliśmy dwie plaże: Anse Servere oraz Anse Patates. Obie były bardzo malownicze i stanowiły nasze ulubione miejsca do snorkelingu na La Digue. Odpływ jest tam jednak bardzo wyraźny, co nie ułatwia pływania z maską i rurką (zdecydowanie warto mieć buty do wody).

Na plaży zagadnął nas miejscowy rastafarianin, z którym rozmawialiśmy przez dłuższą chwilę. Skończyło się na tym, że zaprosił nas na przygotowaną przez siebie kolację. Początkowo nie byliśmy pewni, co o tym sądzić, ale ostatecznie przyjęliśmy zaproszenie i nie zawiedliśmy się. Było to najlepsze jedzenie podczas całego naszego urlopu. Nasi gospodarze naprawdę się postarali: grillowana barakuda, domowe koktajle ananasowo-kokosowe, curry, sałatki, ryż z cynamonem i wiele innych. To był naprawdę smaczny i bardzo wesoły wieczór.

Możemy też polecić Gala TakeAway, skąd dość często braliśmy jedzenie na wynos. Wszystkie dania kosztują 45–65 rupii i bez wyjątku są pyszne. Zakupy zawsze robiliśmy w supermarkecie STC, który oferuje bardzo szeroki asortyment i praktycznie wszystko, co jest potrzebne na co dzień.

Najlepszy widok, a zarazem najpiękniejszy zachód słońca na wyspie można podziwiać z restauracji „Belle Vue”, położonej na Nid d´Aigle, najwyższym punkcie La Digue. Po wcześniejszej rezerwacji restauracja zapewnia nawet odbiór i transport powrotny. Przejazd taksówką jest wliczony w cenę posiłku. Nie ma karty dań – serwowane jest ustalone menu. Jedzenie nie było złe, ale przy cenie 45 € za osobę również niezbyt tanie. Zachód słońca był jednak tego wart.

Zachód słońca widziany z restauracji Belle Vue

Ogólnie Seszele okazały się znacznie tańsze, niż początkowo się obawialiśmy. Osoby, które przygotowują posiłki samodzielnie i tylko od czasu do czasu jadają na mieście, nie wydadzą więcej niż u nas w Niemczech. Jeśli jednak zależy Państwu na restauracjach i podobnych atrakcjach, trzeba mieć świadomość, że nie należy oczekiwać cen znanych z Azji. Wszystkie wybrane przez nas pensjonaty były bez wyjątku godne polecenia, podobnie jak same Seszele jako kierunek podróży.

Jeśli szukają Państwo wymarzonych plaż z dala od masowej turystyki, Seszele są (jeszcze) idealnym miejscem. Wyspy można wspaniale łączyć w ramach jednej podróży, a przemieszczanie się między nimi jest szybkie i bezproblemowe. Dzięki temu urlop może być bardzo urozmaicony, a zwłaszcza wynajętym samochodem można wiele zobaczyć i przeżyć. Dla nas był to doskonały wybór!