Wyspy koralowe
Ile wysp koralowych znajduje się na Seszelach?
Na Seszelach znajdują się łącznie 73 wyspy koralowe. Układają się one w łuk sięgający niemal w stronę wschodniego wybrzeża Afryki.
Północne Wyspy Koralowe (lub Północna Grupa Koralowa) to zbiorcze określenie wysp położonych na seszelskiej równinie rafowej, które – w przeciwieństwie do pozostałych wysp wewnętrznych – nie są zbudowane z granitu. Do Północnych Wysp Koralowych należą Bird Island i Denis Island.
Południowe Wyspy Koralowe (lub Południowa Grupa Koralowa) to odizolowane wyspy koralowe położone poza seszelską równiną rafową. Należą do nich takie archipelagi jak Amiranty, a także wyspy, między innymi Coëtivy i Platte.
Czym są rafy koralowe?
Rafy koralowe to formacje morskie tworzone przez parzydełkowce. Należą do największych żywych struktur na Ziemi. Łączna powierzchnia współczesnych raf koralowych wynosi około 600 000 km². Wyspy i rafy koralowe występują wyłącznie w cieplejszych morzach, ponieważ do przetrwania potrzebują temperatury od 18 do 30°C.
Wyspy koralowe powstają w wyniku trwałych zmian poziomu morza. Koralowce mogą rozrastać się aż do powierzchni wody, dlatego w przypadku obniżenia się poziomu morza utworzone przez nie formacje mogą stać się wyspami, często w postaci atolu.
Na początkowym etapie wyspa koralowa jest bardzo nieprzyjaznym środowiskiem, w którym brakuje składników odżywczych niezbędnych zwierzętom. Problemem dla roślin lądowych jest również dostęp do słodkiej wody. Dlatego pierwszymi zwierzętami zasiedlającymi wyspy koralowe są zwykle żółwie morskie i ptaki, które odpoczywają tam i zakładają gniazda, lecz pożywienie zdobywają w morzu. Nasiona roślin trafiają na wyspy w ich piórach lub są wydalane wraz z odchodami.
Inne nasiona mogą być przenoszone przez wiatr albo wyrzucane na brzeg przez fale, jak ma to miejsce w przypadku unoszących się na wodzie nasion wielu roślin namorzynowych. Jako pierwsze wyspę koralową zasiedlają zazwyczaj mało wymagające gatunki roślin, które dobrze radzą sobie z niedoborem wody i składników odżywczych lub dostępem wyłącznie do słonej wody. Kiedy obumierają i ulegają rozkładowi, ich szczątki przyczyniają się do powstawania próchnicy, która zwiększa zdolność gleby do zatrzymywania wody i ułatwia wzrost kolejnym roślinom.
